Campus Underground Diaries
#Diary6195
Para ito sa lahat ng prof na ganito ang mindset. May galit ba kayo sa mundo? Pero shout out ulit sa iyo UNCLE🥳
Nauunawaan naman na may mga patakaran ang paaralan at tungkulin ng guro na ipatupad ang mga iyon. At tungkulin din ng estudyante na sundin iyon. Pero hindi ibig sabihin na kailangan nang isantabi ang isip, puso, at pakikipagkapwa-tao. Hindi sapat na palaging isagot ang “iyan ang patakaran” na para bang wala nang ibang dapat isaalang-alang.
Nakakagalit dahil malinaw namang may mga pagkakataong makatuwiran ang kalagayan ng estudyante. May mga suliraning hindi ginusto, hindi inasahan, at hindi kayang kontrolin. Minsan, tungkol pa mismo sa paaralan ang dahilan. Minsan naman, may mabigat na personal na pinagdaraanan. Pero kahit gaano kalinaw at kabigat ang sitwasyon, wala pa ring konsiderasyon. Basta may patakaran, tapos na ang usapan. Para bang kasalanan ang makinig at umunawa.
Ano ba, robot ba ang kaharap namin? Hindi ba marunong tumingin sa kalagayan ng kapwa? Hindi ba kayang gamitin ang sariling pagpapasya? Nakakahiya na ang isang taong tinatawag na guro ay tila mas marunong sumunod sa nakasulat kaysa umunawa sa estudyanteng nasa harap niya.
Hindi naman hinihinging balewalain ang lahat ng patakaran. Hindi rin hinihinging palaging pagbigyan ang bawat estudyante. Ang hinihingi lamang ay makataong pagtingin sa mga sitwasyong tunay namang nararapat unawain. Pero tila napakalaking bagay na yata ng kaunting habag. Para bang mababawasan ang kapangyarihan kapag nagbigay ng konsiderasyon. Para bang ikahihina ng pagiging guro ang pakikinig at pag-unawa.
Hindi sukatan ng pagiging mahusay na guro ang pagiging matigas, malamig, at walang pakialam. Hindi kahanga-hanga ang pagiging sunod-sunuran sa patakaran kung kapalit naman nito ang pagkalimot sa pakikipag kapwa tao. Ang estudyante ay hindi lamang pangalan sa talaan, bilang sa silid-aralan, o gawaing maaaring basta tanggihan. Tao rin siya. Napapagod, nasasaktan, nagkakaproblema, at minsan ay nangangailangan lamang ng kaunting pag-unawa.
Ang pinakamasakit, ang mga ganitong tao pa ang nagtuturo tungkol sa asal, disiplina, at pagpapakatao, pero sila mismo ang hindi marunong makitungo nang makatao. Napakadaling magtago sa likod ng patakaran kapag ayaw mong makinig. Napakadaling sabihing “wala akong magagawa” kahit ang totoo, ayaw mo lamang gumawa ng paraan.
Nawa’y hindi dumating ang araw na siya naman ang mangailangan ng pang-unawa mula sa mga estudyanteng hindi niya kailanman piniling unawain. Nawa’y hindi siya mapunta sa kalagayang wala siyang ibang hinihingi kundi kaunting konsiderasyon, tapos ang isasagot lamang sa kaniya ay ang paborito niyang dahilan: “Pasensya na, iyan ang patakaran.”
At kapag dumating ang araw na iyon, sana maalala niya kung gaano kadaling maging walang puso kapag hindi ikaw ang nahihirapan.
ps. marunong kami sumunod ng rules pero ito kasing isang ito, nasobrahan naman ata
Nga pala isa pa, lagi mo nababanggit yang experiences mo sa work. Wala naman masama na gawin mo iyon na halimbawa pero kung sa halos araw-araw mo naman na siyang ginagamit, to the point na dinaig mo pa yung lectures namin noon sa subject na “Rizal” oa na talaga. Sir Red paki summarize nga rin buhay nito.
Submitted: July 19, 2026 1:32:59 PM UTC
發表於: Sept. 3, 2026, 9:38 a.m.