White Cane Chronicles

#WhiteCaneChronicles26 Share ko lang po yung isang naaalala ko. Shoutout pala doon sa taong kasama ko noon. Kung naaalala mo pa ako, alam mo na kung sino ka. Pero secret lang po, hindi ko sasabihin ang pangalan ko. Hahaha. Mayroon kasi akong Edifier na earphone. Alam naman siguro ng mga nasa blind community, lalo na sa mga VI, na kapag naghahanap ka ng magandang earphone, siguradong may magsasabi sa iyo ng: “Edifier ka na lang. Maganda ’yan.” Kaya bumili ako. At noong mga panahong iyon, unang beses ko ring dinala ang Edifier ko sa labas para sa isang computer training. Sa Cubao. Hindi ko na babanggitin kung anong eksaktong lugar. Secret lang po. Baka mamaya may makaalala at sabihin, “Uy, ako ba ’yung tinutukoy mo?” Hindi. Baka ikaw nga. Unang beses kong pumunta roon para sa training. Hindi naman first time kong sumali sa computer training, pero iba talaga kapag bagong lugar. Bagong building, bagong dorm, bagong mga kasama, bagong mga ruta na kailangan mong kabisaduhin gamit ang pakiramdam, tunog, direksiyon, at tulong ng mga kasama. Iba-iba rin ang mga taong nandoon. May mga galing Visayas. May mga galing Davao. May iba pang galing sa iba't ibang lugar. At siyempre, kapag magkakasama ang mga taong unang beses pa lang nagkakakilala, ilang araw lang, parang matagal nang magkakaibigan. Ganoon yata talaga kapag pare-parehong pagod, pare-parehong nag-aaral, at pare-parehong naghahanap ng makakainan pagkatapos ng training. Nandoon kami sa dorm, sa ikatlong palapag. At ang dorm namin, hindi naman iyong tipong tahimik na parang hotel. May mga taong nag-uusap. May mga nagse-cellphone. May mga naghahanda ng gamit. May mga naglalakad. May mga humihiga na kahit hindi pa oras ng tulog. At kung minsan, may maririnig kang kung anu-anong tunog na hindi mo na kailangang alamin kung saan nanggaling dahil baka lalo ka lang malito. Mayroon pa ngang sirang piano roon. Hindi ko na sasabihin kung saan eksaktong bahagi ng dorm. Basta nandoon. Sirang piano. Tahimik. Walang tumutugtog. At dahil sirang-sira na yata, mas bagay pa siyang maging dekorasyon kaysa instrumento. Pero kahit ganoon, naging bahagi rin siya ng mga alaala ko sa training na iyon. Araw-araw, gigising kami nang maaga. Alas-siyete ang pasok. Kaya kailangan talagang gumising nang maaga dahil hindi naman puwedeng sabihin sa trainer na, “Sir, sorry po, na-late ako dahil nakipag-negotiate pa ako sa unan.” Pagkatapos ng training, uuwi kami sa dorm. Minsan naglalakad. At isa sa mga rutang dinaanan namin ay may tulay. Doon kami dumadaan papunta sa training building. Bilang totally blind ako, siyempre kailangan kong mag-ingat at makinig sa paligid. Kasama ko naman ang mga kaibigan ko kaya mas kampante ako. Pagkatapos ng tulay, may mga sasakyan, mga taong naglalakad, at iba't ibang ingay ng paligid. At malapit din sa training building, may grocery sa baba. Kaya convenient talaga. Kung nagutom ka, may mabibilhan. Kung may nakalimutan kang kailangan, may mabibilhan. Kung gusto mong bumili ng kung anu-ano kahit hindi naman kailangan, may mabibilhan din. Dahil ganoon ang tao. Kapag may grocery, biglang may pangangailangan. Kahit limang minuto lang ang nakaraan, wala kang kailangan. Pagdating mo sa grocery: “Parang kailangan ko pala nito.” Araw-araw ganoon ang routine namin. Training. Lakad. Tawid. Tulay. Building. Grocery. Dorm. Pahinga. At dahil close ko naman ang isang kasama kong taga-Davao, madalas kaming magkasama. Masaya naman siya kasama. Kaya hindi ko inakala na darating ang gabi na magkakaroon ng malaking pagbabago sa relasyon ko sa sarili kong Edifier. Isang araw, napansin niya ang earphone ko. “Pre, pahiram nga ng Edifier.” Sabi ko naman, “Sige.” First time ko rin kasi iyong Edifier na iyon. Kaya siyempre, maingat ako. Bagong gamit. Bagong bili. Pinagmamalaki ko pa nga nang kaunti. Hindi naman sobra. Konti lang. Iyong tipong kapag may nagsabi ng “Maganda ba ’yan?” Sasagot ka ng, “Edifier ’yan.” Parang may sariling ranggo sa lipunan ang earphone. Minsan nga, kapag hiniram niya, hindi niya agad naibabalik. Kinabukasan na. Ako naman, hindi ko na rin hinahanap dahil pagod din ako. At tutal, gabi na. Bandang alas-diyes, dapat tulog na kami dahil alas-siyete ulit ang pasok kinabukasan. Pero isang gabi, hindi pa ako inaantok. Nakahiga ako. Nagce-cellphone. Dahil medyo maingay ang cellphone ko, naisip ko ring tigilan na lang at matulog para hindi makaistorbo sa iba. Katabi ko lang siya. Ako, nasa double-deck. Siya naman, ibang kama. At nasa kanya pa rin ang Edifier ko. Tahimik ang paligid. Unti-unting humihina ang mga usapan. May mga natutulog na. May mga gumagalaw sa kama. May mga naghahanda na para sa kinabukasan. Tapos bigla... May narinig ako. Mahina. Parang may nagsasalita. Pinakinggan ko. Hindi ko agad maintindihan. Tapos may narinig akong kakaibang tunog. “Aaaah...” Napahinto ako. Sabi ko sa sarili ko: Ano ’yon? Tahimik ulit. Maya-maya, narinig ko na naman. “Aaaah...” Mas malinaw na. At doon ko napagtanto na may pinapakinggan pala siya gamit ang Edifier ko. Hindi ko alam kung anong pinapakinggan niya. Pero malinaw na malinaw ang isang bagay. May babaeng umuungol sa audio. At dahil totally blind ako, wala akong ibang paraan para malaman kung ano ang nangyayari kundi ang aking mga tainga. Kaya lalo akong napaisip. Sandali... Edifier ko ba ’yan? Oo. Edifier ko. Yung bagong bili ko. Yung unang dala ko sa training. Yung ipinagmamalaki ko. Yung hiniram niya. At ngayon... May ibang babae nang naririnig sa loob. Doon ko nasabi sa sarili ko: “Oh my goodness.” “Yung Edifier ko hindi na virgin.” Hindi ako nagsalita. Hindi ko siya kinompronta. Hindi ko sinabi, “Pre, ano ba ’yan?” Wala. Tahimik lang ako. Humiga ako at hinayaan siyang gamitin ang Edifier. Kasi ano naman ang sasabihin ko? “Pre, bawal gamitin ang earphone ko sa ganyang klaseng pakikinig”? Paano ko ipapaliwanag? May batas ba tungkol doon? Wala. Wala ring handbook na kasama sa kahon ng Edifier na nagsasabing: “Warning: This device may be exposed to unexpected audio content when lent to friends from Davao.” Kinabukasan, isinauli naman niya ang Edifier ko. Maayos. Walang sira. Walang problema. At hindi rin ako nagtanong kung ano talaga ang pinakinggan niya. Pero iba na ang pakiramdam ko nang hawakan ko ulit iyon. Kahapon, simpleng earphone lang siya. Ngayon, parang may history na. May pinagdaanan. May narinig. May sikreto. At habang pauwi ako dala-dala ang Edifier ko, hindi ko maiwasang isipin ang nangyari. Kasama ko pa rin ang parehong earphone. Parehong itsura. Parehong tunog. Parehong brand. Pero para sa akin, may isang bagay nang hindi na maibabalik. Dala-dala ko pauwi ang Edifier ko... pero dala-dala rin nito ang tunog ng nakaraan. Hahahaha. Kaya shoutout pala doon sa taga-Davao na iyon. Kung naaalala mo pa ako, alam mo na kung sino ka. Pero secret lang po. Hindi ko sasabihin ang pangalan ko. Ang masasabi ko lang... Salamat sa alaala. At sa Edifier ko... sorry. Hindi ko alam kung handa ka na noon sa narinig mo. 😂 Submitted: August 17, 2026 12:19:26 PM PST

#WhiteCaneChronicles25 Gusto ko lang i-share 'yong naging experience ko sa isang training institution somewhere in the North dati. Medyo bagong bulag lang ako noon at first time kong maka-join sa isang gathering na puro blind or low vision mga kasama ko. Siguro part din sa akin noon na hindi ko pa talaga na-accept ang blindness ko at nasa in denial stage pa ako. So even when I was already there, kinukuwestyon ko talaga ang sarili ko bakit ako napunta doon. Pero since bago lang ako noon, sobrang na-culture shock talaga ako. As in! Ayaw kong makisalamuha sa co-trainees ko. Bukod sa iba-iba ng pinangalingang probinsya, halos lahat sila magkaka-close na. Feeling ko hindi ako belong. To be fair, maganda naman ang naging experience ko noon sa training. Aside from braille and abacus, part din ng training ang cooking, sewing, at dancing. May orientation and mobility din tuwing weekend at tuwing gabi, may kantahan at socialization with the other trainees. May naalala akong isang trainee. Low vision siya, babae at mas matanda sa akin ng isang taon. Wala yatang araw na hindi siya umiiyak. Araw-araw siyang ngumangawa. Ang kuwento kasi noon, iniwan lang siya ng ate niya doon, ni wala siyang idea na training pala 'yong pinuntahan niya at mag-stay siya sa dorm ng 2 weeks. So ito na nga. May mga times na kapag kalmado si Ate at hindi siya ngumangawa, nakakuwentuhan ko siya. Kaso ang alarming part, kapa siya nang kapa! Mula sa buhok, balikat, braso...hanggang sa mga bulsa ng pants ko, kinakalikot niya! E bata pa ako noon, bago sa community, wala pang muwang sa mundo, so hindi ko siya masaway. Hindi ko masabi na hindi ako comfortable sa ginagawa niya Kahit babae din siya. Ang ginagawa ko na lang, inaalis ko 'yong kamay niya pag lumulusot na sa bulsa tapos urong na lang ako nang urong palayo sa kanya. Siguro mannerism lang talaga niya. Hindi ko naman na-feel na magnanakaw siya o nanghihipo kasi normal lang siyang nakikipagkuwentuhan pero hindi lang talaga mapakali 'yong mga kamay niya. Mula noon medyo dumidistansya na ako o kung makikipagkuwentuhan man, malayo ako sa kanya o may isang tao sa pagitan namin. Ayaw ko kasi talaga na hinahawakan ako, Lalo na kapag hindi ko naman close, mapababae man o lalaki. Dami pa naman talaga sa blind community ang mahilig mangapa na walang paalam o walang sense of respect sa personal space o physical touch. 'Yong iba pa nga, nakikipagkamay ka lang, mamaya, gumagapang na 'yong kamay sa braso hanggang balikat habang nag-uusap kayo. May iba naman na biglang nang-aakbay. Mayroon ding mga mapagsamantalang ginagamit pagiging blind nila para makapanghipo. Kunwari hindi sadya na napupunta sa dibdib, pero sapong-sapo! Kapag bata siguro or 'yong may other disability, gets pa eh. Pero kapag lumaki na, teenager na pero ganoon pa rin, ay ewan ko na lang. Please keep your hands to yourself. Or kung curious ka talaga sa tao, magpaalam na lang kasi baka ma-take advantage ka o ma-misinterpret ng iba. 'Yon lang for now! Bye bye! Submitted: August 15, 2026 5:41:41 PM PST

#WhiteCaneChronicles24 Hello, just want to rant something. I'm tired staying up in our own house. I feel not comfortable, like everyone has its own characteristics to change my mood easily. Imagine, earlier in the morning, someone is very slow to move, someone is eyeing to that turtle person and admonishing him. while one is keep adding words. Likee, please stop for a while. It's to early to do all of those stuffs. It's been like this since last week. Aaaa I want to go to the edge of the moutain and shout all of these frustrations and jump off it, jk. Submitted: August 16, 2026 8:20:39 AM PST

#WhiteCaneChronicles23 Gusto ko lang po i-share yung aking throwback noong first time kong sumali sa summer camp para sa mga visually impaired sa Laguna. First time ko talaga noon, kaya pagdating pa lang sa camp, ramdam mo agad na iba-iba talaga ang mga tao. May low vision, may totally blind, may madaldal, may tahimik, may mahilig magkuwento, may madaling makatulog, at may mga taong parang may sariling comedy program kahit wala namang camera. May mga pastor din na kasama namin noon, at bawat isa parang may sariling character. May isang pastor na mapapansin mo talaga dahil mabalahibo ang braso. Hindi naman dahil may problema, talagang kapansin-pansin lang kapag magkatabi kayo at nagkukuwentuhan. Tapos may isa namang pastor na kuwentuhan nang kuwentuhan. Kapag nagsimula na, parang walang commercial break. “Alam mo, noong panahon ko…” At alam mong mahaba-habang episode iyon. May isa pa namang pastor na mahilig maglakad-lakad. Ikot dito, ikot doon, parang may iniisip na malalim habang naglalakad. Hindi mo alam kung nagmumuni-muni ba siya o nag-iinspeksyon ng buong camp. Tapos may isa ring pastor na minsan biglang nagkukuwento tungkol sa mga pinagdaanan niya sa buhay. “Marami na akong naranasan…” Tapos seryoso ang tono. May mga sandaling tahimik kaming nakikinig dahil hindi naman iyon basta biro. Nagkukuwento lang siya tungkol sa mga karanasan niya, mga pinagdaanan, at mga bagay na natutuhan niya. Pero siyempre, dahil summer camp iyon at magkakasama ang mga tao, minsan pagkatapos ng seryosong kuwento, may biglang magsasabi: “Pastor, balik tayo sa masayang topic!” Tawanan na naman. Hindi naman siya offensive. Nakakatuwa lang talaga kapag magkakasama kayo at bawat tao ay may sariling personality. Pero ibang usapan naman ang mga kuya. Ang mga kuya ang nagbabantay sa amin per cabin. May mga kuya para sa mga cabin ng lalaki, tapos may mga ate naman sa kabilang side. At may isang kuya na talagang hindi malilimutan. Hindi dahil madaldal siya. Hindi dahil mahilig siyang magkuwento. Kundi dahil kapag madaling-araw na… Utot siya nang utot. Tahimik na ang buong cabin. Patay na ang ilaw. May mga natutulog na. May mga nagkukuwentuhan pa nang mahina. Tapos biglang— “Prrrt.” Tahimik. Walang kumibo. Makalipas ang ilang segundo— “Prrrrt.” May isang boses mula sa kama: “Kuya…” “Ano?” “Wala po.” Tawanan nang mahina. Tapos maya-maya— “Prrrrrrrrt.” May sumigaw: “Kuya naman!” Sagot niya: “Hindi ako!” “Eh sino?!” Tahimik ang lahat. May isang nagsabi: “Baka yung hangin.” “Anong hangin? Nasa loob tayo!” At doon na tuluyang nagtawanan ang buong cabin. Pero hindi pa doon natapos ang mga unforgettable moments. May isang camper na galing probinsiya na nagpunta sa banyo. Tahimik. Maya-maya— “BWAK!” Napahinto lahat. “Ano 'yon?” “Hindi ko alam.” “Parang may sumabog.” Ilang segundo pa. May nagsabi: “Guys…” “Ano?” “Isang bulwakan lang daw.” At doon na nagsimula ang legend. Hindi na kailangang makita. Hindi na kailangang ipaliwanag. Kapag may nagsabi ng “isang bulwakan,” alam na agad ng buong cabin ang tinutukoy. Pero sa kabila ng lahat ng kalokohan, doon din nagsimula ang mga pagkakaibigan. May swimming. May mga laro. May mga activity sa gabi. May mga kuwentuhan. At siyempre, dahil magkahiwalay ang cabin ng lalaki at babae para sa privacy, may mga binatang curious din sa mga babaeng campers. “Pre, may number ka nung girl?” “Wala.” “Pahiram cellphone.” At dahil ako ang may cellphone, ako na naman. “Paki-text naman.” “Sino?” “Doon sa girl kanina.” “Ano sasabihin?” “Hi.” “Yun lang?” “Oo.” At ako naman, sige. Hindi naman talaga ako pala-text. Hindi ako mahilig makipag-chat. Hindi rin ako pala-hingi ng number ng mga babae. Tahimik lang talaga ako. Kaya isang kuya ang nakapansin sa akin. “Bakit hindi ka nakikipagkilala?” “Hindi po ako ganoon.” “Hindi ka interesado?” “Hindi po.” Tumawa lang siya. Hindi ko alam na hindi pala ako ang dapat mag-alala tungkol sa pakikipagkilala. Dahil habang ginagamit ng ibang lalaki ang cellphone ko para makapag-text, unti-unti namang nadadagdagan ang contacts ko. Isa. Dalawa. Tatlo. Apat. Hindi ko pinapansin. Hanggang sa matapos ang camp. Nag-impake na kami. Nagpaalam sa isa't isa. “See you next year!” “Bye!” “Take care!” At umuwi na ako. Pagdating sa bahay, binuksan ko ang cellphone ko. Tapos napatingin ako sa contacts. “Ha?” Isa. Dalawa. Tatlo. Apat. Lima. Anim. Nag-scroll ako. Mas marami pa. Doon ko napagtanto. Ako pala ang may pinakamaraming bagong contact na babae. Hindi dahil ako ang humingi. Hindi dahil ako ang naghanap. Hindi dahil ako ang pala-chat. Kundi dahil buong summer camp, ako pala ang naging unofficial cellphone operator ng mga lalaking gustong mag-text. At ang ending? Sila ang gustong makipagkilala. Ako ang may cellphone. Pero ako ang umuwi na may buong bagong network ng mga babaeng kaibigan. Kaya kapag naaalala ko yung first summer camp ko sa Laguna, hindi ko lang naaalala yung swimming at mga laro. Naalala ko yung pastor na mabalahibo ang braso. Yung pastor na kuwentuhan nang kuwentuhan. Yung pastor na mahilig maglakad-lakad. Yung pastor na nagkukuwento ng mga pinagdaanan niya. Yung kuya na madaling-araw kung umatake ang tiyan. Yung legendary na isang bulwakan. At higit sa lahat, yung cellphone kong parang naging public transportation ng mga text message. Ako, tahimik lang. Pero yung contacts ko? Parang may sarili silang summer camp. #ok sure Submitted: August 14, 2026 4:25:58 PM PST

#WhiteCaneChronicles22 Bakit ganon?! 😭😂 Sadya ba talagang may mga taong may built-in HD memory?! Yong tipong kahit yung pinakamaliit, pinaka-random, at pinaka-embarrassing na ginawa mo 10-15 years ago, naaalala pa nila?! 😭 Lately kasi, bigla-bigla na lang may nagme-memory lane. Randomly may magme-message sayo ng “Hi! Naaalala mo pa ako?” Ako naman Wait lang… 🤔 Kakalkalin ko muna yung pinaka-malalim na part ng brain cells ko. Maglo-loading… Searching… No results found. 😭😂 Kaya wala ka nang choice kundi maging honest “Ah, sorry po. hindi na po kita maalala. Sino ka po?” 😭 Tapos sasabihin nila kung sino sila at biglang “AHHHHH! IKAW PALA!” 😭🤣 Pero bakit parang mas nakakahiya pa yung mga naaalala nila tungkol sayo?! Ikaw, akala mo completely deleted na yung memory na yon. Sila pala may backup. May screenshot. May archive. May full documentary! 😭😭😂 At ang mas masakit, hindi mo na nga maalala yong tao. pero sila, kabisado pa nila yung embarrassing moment mo. Lord, bakit may mga taong ginawang permanent storage ang utak nila para sa mga bagay na gusto ko nang kalimutan?! 😭🤣 Submitted: August 12, 2026 8:59:25 AM PST

#WhiteCaneChronicles21 I hope this week will be nice for us, as job seekers. 🙏 Sana ang next phone call mo ay interview. Ang next email ay job offer; Tapos ma-meet ang company na fit sa pinapanalangin; At syempre mga co-workmates na hindi toxic. We deserve this all in God's perfect time, and I wish that will happen this week 💝 Submitted: August 11, 2026 4:46:49 PM PST

#WhiteCaneChronicles20 Share ko lang 'yung isang nakakahiyang experience ko, since wala namang makakakilala sa akin dito, siguro. 🙈 Nangyari 'to sa isang summer camp. Hindi ko na babanggitin kung anong year, basta bata pa kami noon—siguro mga 11 years old. Ito 'yung Olympics activity sa camp na may running, long jump, at iba pang nakalimutan ko na. So ito na nga, maglalaro na kami sa long jump noon. 'Di ba papapilahin kayo tapos isa-isa kayong kukunin sa line para kayo na 'yung next? Nakapila lang kami noon, tapos kinuha na 'yung nasa harap ko. Akala ko siya na 'yung susunod, pero shortly after, ako naman 'yung kinuha ng isang ate. Medyo malayo ang nilakaran namin sa pagkakatanda ko, far enough na hindi ko na naririnig masyado 'yung mga maingay na nakapila na nagtsitsismisan. Kasama 'yung ate na kumuha sa akin, pinaakyat niya ako sa parang gutter ata 'yun—mga knee-height ko 'yung taas or mas mababa nang kaunti—tapos sabi niya, "Okay, diyan ka lang muna." Sa harap ko, parang may grass, at medyo malayo sa akin nandoon 'yung mga nagpafacilitate ng long jump. Narinig kong nag-i-instruct sila, "Okay, buwelo ka muna. Pagkabilang ng tatlo, tatalon ka as far as you can, okay?" Hindi naman kasi ako athletic kaya hindi talaga ako nagbubuwebwelo 'pag ganoon, partly kasi nahihiya ako and also hindi rin ako marunong. Pero habang sinasabi nila 'yun, naghahanda na akong tumalon. "Okay, ready? 1, 2, 3, jump!" Bigla akong tumalon as far as I could! Pero pagtalon ko, napaland ako sa tao na nasa harap ko at napayakap sa kaniya! 😳 Nagulat ako, sila, at siya. Apparently, hindi naman pala ako 'yung pinapatalon nila—susunod pa pala ako at ibang bata pala 'yung binibigyan nila ng instructions! Huhuhu, nakakahiya! 😭 Kinuha agad ako ng isang ate at ibinalik sa position ko kanina, at hindi na siya umalis sa tabi ko. Pinapaulit nila na tumalon 'yung bata pero hindi na siya nag-long jump, na-trauma siguro. 😅 Sa batang natalunan ko sa long jump, patawarin mo na ako kasi nahihiya pa rin talaga ako kapag naaalala kita. 🥺 Submitted: August 11, 2026 2:40:27 PM PST

#WhiteCaneChronicles19 If you are going through something at this time: maybe you are not okay, you are stressed, you are not feeling well, you might feel alone. Always remember na at the end of the day, gabi na. kaya take a rest, just for the night, but make sure na babangon at sasamahan mo pa rin ang araw sa kanyang muling pag-ahon mula sa kanyang pagkakahimbing. Rise up, my person, just look at the sun and appreciate it's beauty. Yes, it is burning, but it is beautiful at the same time just like your life. It gives warmth to all the people who sees you. So blaze bright like the star you are! 🌞🔥 Submitted: August 10, 2026 7:25:07 PM PST

#WhiteCaneChronicles18 May mali talaga sa kasabihang unang buhos lang daw ang malamig eh. Paano ba naman, tinapon ko na nga yung unang buhos, bakit ang lamig pa rin noong pangalawa? My faith in humanity 😣 Submitted: August 9, 2026 7:12:31 PM PST

#WhiteCaneChronicles17 Good morning, beb. I love you 💖💖💖 Oh, para sa mga walang jowa lang to, ito na ang good morning mo. Thank me later Submitted: August 7, 2026 11:42:40 AM PST